ویزای شینگن و همه اتفاقات مربوط به آن از عهدنامه شینگن آغاز می شود ؛ شنگن (شینگن) یک عهدنامه بین 26 کشور اروپایی است که طبق معاهدات این کشور ها، کنترل مرزهای داخلی عمدتا لغو شد. این عهدنامه در 14 زوئن 1985 در نزدیکی شهر شنگن کشور لوکزامبورگ توسط پنج کشور از ده کشور عضو اتحادیه اقتصادی اروپا امضاء شد.
امضای توافق نامه شنگن
امضای توافق نامه شنگن: کاترین لالومید (فرانسه)، والدیمار شکرکنبرگر (آلمان)، بل دکیررمکر (بلژیک)، رابرت گوبلز (لوکزامبورگ)، ویلم ون ایکلن (هلند)ایده حرکت آزادانه بین کشور های اروپایی بسیار قدیمی است و این ایده زمان قرون وسطی شکل گرفت. این در حالی است که در دوره مدرن، این ایده از زمانی که اروپا از جنگ جهانی دوم رنج می برد، در حال بحث بود. با این حال، اقدامات اولیه در اجرای این ایده از دهه 80 آغاز شد، زیرا اروپا در بحث ماندگاری در قطعه مخالف قرار گرفته بود: کشوری که از ایده اروپا بدون مرز حمایت میکرد و کشوری که کاملا مخالف این طرح بود.فرانسه و آلمان اولین کشور هایی بودند که در اجرای این طرح پیشگام شدند و مفهوم حرکت آزاد را ملموس تر و قابل فهم تر کردند و در شرایط کلی توافق کرده اند که این مفهوم را به سطح بعدی منتقل کنند. این دو کشور در 17 ژوئن 1984 پیمان شنگن را در چهارچوب شورای اروپا، در شهر فونتنبلو کشور فرانسه اجرا کردند و همگی آن ها توافق کردند که شرایط مورد نیاز برای جنبش آزاد شهروندان فراهم کنند.پنج سال بعد، در 19 ژوئن 1990 یک کنوانسیون برای اجرای دقیق پیمان شنگن تنظیم شد. این کنوانسیون مسائل مربوط به لغو کنترل های داخلی مرزها، تعریف روند صدور یک ویزا واحد، بهره برداری از یک پایگاه اطلاعاتی برای همه اعضا شناخته شده به عنوان سیستم اطلاعات شنگن و ایجاد یک ساختار همکاری بین افسران داخلی و افسران مهاجرت را پوشش می دهد.به این ترتیب، در تاریخ 27 نوامبر 1990 دو کشور ایتالیا و اسپانیا و در تاریخ 6 نوامبر 1992 کشور یونان به عنوان اولین کشور ها به اتحادیه اروپا پیوستند.با وجود توافق نامه شنگن ( از جمله معاهدات و قواعد) اجرای واقعی منطقه شنگن در 26 مارس 1995 آغاز شد که در آن هفت کشور عضو اتحادیه شنگن از جمله فرانسه، آلمان، لوکزامبورگ، هلند، پرتغال و اسپانیا تصمیم گرفتند کنترل مرز های داخلی خود را لغو کنند.از آن زمان به بعد، منطقه شنگن در حال توسعه سریع و گسترش روند بود. بنابراین در 28 اپریل 1995 اتریش؛ در 19 دسامبر 1996 دانمارک، فنلاند، ایسلند، نروژ، و سوئد؛ برای پیوستن به پیمان اعلام آمادگی کردند. از سوی دیگر، در اکتبر سال 1997 و در دسامبر 1997 اتریش نیز کنترل مرز های داخلی خود را لغو کرد.یکی دیگر از پیشرفت های عمده توافق نامه شنگن زمانی بود که در ماه مه 1999 “پیمان آمستردام” توافق نامه ای را در چارچوب قانونی اتحادیه اروپا به تصویب رساند. پیمان آمستردام و مقررات مندرج در این توافق نامه، بخشی از اتحادیه اروپا نبوده و به طور مستقل عمل می کنند.توسعه منطقه شنگن، سفر خود را دوباره ادامه داد. در مارس 2001 دانمارک، فنلاند، سوئد، ایسلند، لتونی، لیتوانی، مالت، لهستان، اسلواکی، جمهوری چک و استونی به اتحادیه اروپا پیوستند و در اکتبر 2004 سوئیس، پانزده کشور جدیدی بودند که به این منطقه پیوستند. این داستان موفق به پایان نرسید و در دسامبر 2007، همه کشور های عضو پیمان شنگن، مرز های زمینی و دریایی خود را لغو کردند و در مارس 2008 کنترل مرزی فرودگاهی را نیز از بین بردند.در فوریه 2008، لیختن اشتاین، 26 مین و آخرین کشوری بود که تاکنون توافق نامه شنگن را امضاء کرده و بخشی از منطقه شنگن شده است.در دسامبر 2008 سوئیس مرز زمینی را لغو کرد و در مارس 2009 کنترل مرز فرودگاهی را به دست گرفت. آخرین رویداد مهم در مورد اجرای توافق نامه شنگن، در دسامبر 2011، زمانی بود که پس از گذشت سه سال از امضای توافق نامه شنگن، لیختن اشتاین کنترل مرز داخلی اش را لغو کرد.اعضای منطقه شنگن

عضویت در اتحادیه اروپا (EU) بدون شک به عضویت در منطقه شنگن بستگی دارد، با اینکه یک گام غیر قابل اجتناب است. اکثر کشور های عضو اتحادیه اروپا، در معرض مسائل سیاسی حل نشده باقی مانده اند که این کشور ها را خارج از توافق نامه شنگن قرار داده است.
اعضای منطقه شنگن
درخواست دو کشور بلغارستان و رومانی برای پیوستن به منطقه شنگن در ژوئن 2011 توسط پارلمان اروپا تصویب شد؛ اما در سپتامبر 2011 توسط شورای وزیران این درخواست باطل گشت و رد شد و دولت های هلند و فنلاند به نگرانی در مورد کاستی ها در اقدامات ضد فساد و مبارزه با جرائم سازمان یافته اشاره کردند.چه کسانی به روادید شنگن نیاز دارند؟

شهروندان کشور های عضو غیر شنگن به منظور ورود به منطقه شنگن، از ویزای شنگن اجباری درخواست میکنند. البته استثنا هایی برای این قانون وجود دارد و این آن است که برای برخی از کشور ها که عضو توافق نامه شنگن نیستند و در عین حال به ویزا برای ورود به منطقه شنگن نیازی ندارند.به عنوان مثال کشور پرو، سنت وینست و گرنادین، کیریباتی، کلمبیا و دومینیکن جز کشور هایی هستند که عضو اتحادیه شنگن نیستند اما برای ورود به ویزا نیاز ندارند.
منبع: ویزالند، همه چیزدرباره عهد نامه و ویزای شینگن