آیا میدانید شما میتوانید به صورت "کاملا رایگان" سایت ، محصول خدمات و... خود را در پی سی وب معرفی کنید ؟

فرصت را از دست ندهید
انجمن مه سفر
صفحه 3 از 3 نخستنخست 123
نمایش نتایج: از 21 به 22 از 22

موضوع: مهندس ایرانی با اختراع دستگاه بچه شور جایزه برتر ایگ نوبل را به دست آورد

  1. digitomall آواتار ها
    digitomall
    کاربر نیمه فعال
    Jun 2018
    1,295
    10
    0
    0
    عمر تمدن انسان به کمتر از ده هزار سال می‌رسد با توجه به این مسئله و تاریخ چندمیلیاردساله‌ی زمین، آیا انسان می‌تواند مدعی زندگی در عصری شود که به دست خود ساخته است؟
    به اعتقاد برخی، انسان امروزی در عصری جدید به نام آنتروپوسن زندگی می‌کند که به دست خود ساخته است. درحالی‌که عمر برخی دوره‌های زمین‌شناسی به بیش از ۴۰ میلیون سال می‌رسد، عمر عصر جدید تنها به ۴۰۰ سال می‌رسد و آغاز آن به انتشار کربن‌دی اکسید در جو به مقدار چند بخش در میلیون بازمی‌گردد. یا شاید طبق توافق بخشی از دانشمندان در سال جاری، آغاز عصر جدید را می‌توان برابر با ۷۵ سال پیش یعنی زمان انتشار رادیوایزوتوپ‌ها به واسطه‌ی سلاح‌های اتمی در نظر گرفت.
    علم زمین‌شناسی با سنگ‌هایی سروکار دارد که طی ده‌های میلیون سال روی یکدیگر انباشته شده‌اند و از دل آن‌ها سلسله کوه‌هایی متولد شده‌اند که در بازه‌های زمانی مختلف دستخوش تغییراتی شده‌اند، قدمت سنگ‌ها در چنین کوهستان‌هایی براساس نوارهای خطای ۵۰ هزارساله تعیین می‌شود (تصاویری تک فریمی از دوران کهن) که تقریبا ده برابر طولانی‌تر از کل تاریخ انسان روی زمین است. بر همین اساس دوران آنتروپوسن ممکن است حتی از یک نوار خطای روی سنگ‌ها هم کوتاه‌تر باشد.
    بنابراین هدف از تعریف عصر جدید زمین‌شناسی چیست؟ آیا انسان سزاوار تعریف یک عصر مخصوص به خود است؟ قطعا انسان سالانه، سنگ‌های زیادی را به اطراف جابه‌جا می‌کند و شکل و ظاهر سیاره‌ی زمین را تغییر می‌دهد. انسان امروزی، ویژگی‌های شیمیایی اقیانوس‌ها و جو را به‌شدت مختل کرده است. بسیاری از فعالیت‌ها و تغییرات انسان را می‌توان به فصل‌های ترسناکی در تاریخچه‌ی کهن زمین تشبیه کرد.
    مقدار کربن‌دی‌اکسیدی که انسان به‌صورت سالانه وارد جو می‌کند، صد برابر کربن دی‌اکسید حاصل از فوران‌های آتشفشانی است و در حال حاضر، انسان عامل بزرگ‌ترین اختلال در چرخه‌ی نیتروژنی زمین در کل تاریخ ۲.۵ میلیارد ساله‌ی حیات است. با وجود تمام دخالت‌ها بعید است بتوان دوران خاصی را به انسان نسبت داد. بسیاری از آثار ساخت دست انسان، قرن‌ها دوام می‌آورند؛ اما اگر گذر زمان ۱۰۰ میلیون سال منجر به مسطح شدن کوه‌های هیمالیا شود، سرنوشت سان‌فرانسیسکو یا نیویورک چه خواهد شد؟
    آنتروپوسن برای افرادی که روی رازهای موجود در بازه‌‌ای بی‌نهایت کوچک سرمایه‌گذاری کرده‌اند مانند کاتالوگ مفیدی پر از داده‌های کوچک و بزرگ عمل می‌کند. از طرفی می‌تواند بر میراث بشر روی سیاره‌ای تأکید کند که با وجود اختراعات منحصربه‌فرد انسان به‌سرعت در حال نابود یا حتی محو شدن است.
    انسان آثار مختلفی از خود به‌جای می‌گذارد بخشی از این آثار در بخش‌های دورافتاده‌ای از قاره‌ها و نقاطی که رسوب‌ها به‌سرعت انباشته می‌شوند، از فرسایش در امان می‌مانند اما درنهایت بعید است که آثار بجای مانده از انسان پس از گذشت ده‌ها یا صدها میلیون سال، در هر زمان یا هر مکان مشخصی، دسترس‌پذیر باشند.

    شاید روزی نشانه‌ای از انسان در سنگ‌ها پیدا شود اما این اتفاق فقط در صورتی رخ می‌دهد که چینه‌شناسان تیز‌بین به وجود این نشانه‌ها پی ببرند؛ چینه‌شناسانی که خدا می‌داند از کجا آمده‌اند و از طرفی خود آن‌ها هم با حضور روی زمین تغییراتی را در آن به وجود می‌آورند؛ اما بعید است به خاطر تلاش خود پاداشی بگیرند.
    پژوهشگران آینده در انتهای سفر خود، پس از دسته‌بندی کل سنگ‌بسترهای سیاره‌ی زمین ممکن است به لایه‌ای نازک برسند که بین لایه‌های دیگر در یک دره‌ی دورافتاده‌ی بیابانی مخفی شده است. درصورتی‌که پژوهشگران موفق به یافتن نشانه‌ای از انسان‌های گذشته شوند که بر لایه‌ی عجیب عصر انسان دلالت داشته باشد (لایه‌ای که در میان صخره‌ها و سنگ‌های آهکی عظیم قرار گرفته است) می‌توان لایه‌ی یاد شده را مدرکی برای گونه‌ی شگفت‌انگیز‌ آنتروپوسن در نظر گرفت. از طرفی درصورتی‌که انسان نتواند با سرعت بالایی بیش از روند کنونی، برای بقای خود در کره‌ی زمین تلاش کند، تمدن انسان با سرعت بالایی توسط زمان عمیق بلعیده خواهد شد. (زمان عمیق مفهومی است که توسط زمین‌شناسان از اوایل قرن نوزدهم رواج یافت براساس زمان عمیق برخلاف تصور خلقت‌گراها که عمر زمین را چند هزار سال می‌دانند، سن زمین به میلیون‌ها یا حتی میلیاردها سال می‌رسد).
    دوران زمین‌شناسی فراتر از درک و تصور انسان است. اگر کل تاریخچه‌ی زمین به یک ماراتن ۴۲ کیلومتری تشبیه شود، یک یا دو متر اول آن برابر با عصر یخبندان خواهد بود که ۱۵۰ هزار سال قبل از تاریخ کل تمدن بشر رخ داده است. به‌بیان‌دیگر، براساس تخمین‌های زمین‌شناسی کل تاریخ بشر دورانی ۵۰۰۰ ساله است که براساس تشبیه‌یاد شده، فقط با برداشتن یک گام به پایان می‌رسد و به‌این‌ترتیب عصر یخبندان دیگر پلیستوسین آغاز می‌شود (دوره‌ی گرمای موقتی پلیستوسین، هولوسن نامیده می‌شود که سرچشمه‌ی اصلی آن برخلاف دوره‌های گذشته‌ی بین یخبندانی، زمین‌شناسی آنتروپوسنی یا زمین‌شناسی وابسته به انسان است).
    #21 ارسال شده در تاريخ 10-25-2019 در ساعت 04:17 PM

  2. khonechi آواتار ها
    khonechi
    کاربر نیمه فعال
    Sep 2019
    269
    10
    0
    0
    پژوهشگران دستگاه‌های رباتیک نرمی ساخته‌اند که با تحریک نوری و به‌کمک بافت عصبی‌عضلانی حرکت می‌کنند. این پیشرفت مهندسی مکانیک را قدمی به توسعه‌ی بیوربات‌های خودمختار نزدیک‌تر کرد. در سال ۲۰۱۴، پژوهشگرانی با هدایت طاهر سیف، استاد مهندسی مکانیک و راشید بشیر، استاد مهندسی زیستی دانشگاه ایلینوی، نخستین بیوربات بیوهیبریدی خودران شناگر و راه‌رونده را ساختند که با سلول‌های تپنده‌ی قلب مشتق‌شده از موش‌ انرژی می‌گرفت. سیف می‌گوید:
    نتیجه‌ی اولین مطالعه ربات شناگر ما با موفقیت نشان داد این ربات‌ها که از سلول‌های اسپرم الگوبرداری شده بودند، واقعا می‌توانند شنا کنند. در این نسل از ربات‌های یک دُم، از بافت قلبی که به‌خودی‌خود می‌تپید، استفاده شده بود؛ اما آن‌ها نمی‌توانستند محیط را احساس کنند یا تصمیمی بگیرند.
    پژوهشگران در مطالعه‌ی جدیدی که در مجله‌ی PNAS منتشر شده است، نسل جدیدی از ربات‌های دودُم را تشریح کرده‌اند که از بافت عضله‌ی اسکلتی تحریک‌شده به‌وسیله‌ی سلول‌های عصبی نیرو می‌گیرد. نورون‌های به‌کاررفته در این ربات‌ها ویژگی‌های اپتوژنتیک دارند. این نورون‌ها به‌محض قرارگرفتن درمعرض نور، برای به‌کارانداختن ماهیچه‌ها برانگیخته می‌شوند. سیف می‌گوید:
    ما در محیط کشت سلولی نورون‌های اپتوژنتیک را که از سلول‌های بنیادی موش مشتق شده بود، در مجاورت بافت عضله قرار دادیم. نورون‌ها به‌سمت عضله پیش رفتند و اتصالات عصبی‌عضلانی تشکیل دادند و شناگر به‌خودی‌خود تشکیل شد.
    پژوهگشران پس از تأیید اینکه بافت عصبی‌عضلانی با اسکلت مصنوعی بیوربات سازگار است، به‌منظور بهینه‌کردن قابلیت‌های شناگر تلاش کردند. سیف می‌گوید:

    مختلف دم را آزمایش کردیم. با توجه به اینکه فعال‌کننده‌های بیولوژیکی به‌اندازه‌ی سایر تکنولوژی‌ها پیشرفت نکرده‌اند، آن‌ها نمی‌توانند نیروهای زیادی تولید کنند.
    ماتیا گازولا، دیگر پژوهشگر این مطالعه می‌گوید:
    این امر موجب می‌شود کنترل حرکات آن‌ها دشوار شود. باید داربستی که بیوربات در اطراف آن رشد و با آن ارتباط برقرار می‌کند، به‌دقت طراحی کنیم از مزیت‌های این فناوری استفاده‌ی کامل ببریم و به عملکردهای حرکتی مدنظر دست پیدا کنیم. شبیه‌سازی‌های کامپیوتری به ما کمک می‌کند طرح‌های مختلف را بررسی و مناسب‌ترین آن‌ها را برای آزمایش در محیط واقعی انتخاب کنیم.
    سیف می‌گوید:
    توانایی فعال‌کردن عضلات به‌کمک نورون‌ها مسیر را برای تلفیق بیشتر واحدهای عصبی درون سیستم‌های بیوهیبریدی بازمی‌کند. با توجه به درک ما از کنترل عصبی در حیوانات شاید بتوانیم با استفاده از ساختار سلسله‌مراتبیِ شبکه‌های عصبی، طرح بیوهیبرید عصبی‌عضلانی را پیشرفته‌تر کنیم.
    پژوهشگران امیدوار هستند این پیشرفت به توسعه‌ی سیستم‌های زنده مهندسی‌شده چندسلولی با توانایی پاسخ هوشمندانه به نشانه‌های محیطی منجر شود. چنین سیستم‌هایی کاربردهای فراوانی در مهندسی زیستی و پزشکی و تکنولوژی‌ مواد خودترمیم‌کننده خواهند داشت. اگرچه پژوهشگران خاطرنشان می‌کنند همچون موجودات زنده، هیچ دو ماشین بیوهیبریدی دقیقا به‌شکل یکسانی توسعه پیدا نخواهند کرد. سیف می‌گوید:
    درست مانند دوقلوها که واقعا یکسان نیستند، دو ماشین طراحی‌شده برای انجام یک عملکرد، یکسان نخواهند بود. شاید یکی از دیگری سریع‌تر حرکت کند یا آسیب‌ها را به‌شکل متفاوتی ترمیم کند: ویژگی منحصربه‌فرد از ماشین‌های زنده.
    #22 ارسال شده در تاريخ 10-26-2019 در ساعت 07:29 PM

صفحه 3 از 3 نخستنخست 123

اطلاعات موضوع

کاربرانی که در حال مشاهده این موضوع هستند

در حال حاضر 1 کاربر در حال مشاهده این موضوع است. (0 کاربران و 1 مهمان ها)

کلمات کلیدی این موضوع

مجوز های ارسال و ویرایش

  • شما نمیتوانید موضوع جدیدی ارسال کنید
  • شما امکان ارسال پاسخ را ندارید
  • شما نمیتوانید فایل پیوست کنید.
  • شما نمیتوانید پست های خود را ویرایش کنید
  •  

Designed With Cooperation

Of Creatively