با اکران فیلم جدید «ترمیناتور: سرنوشت سیاه»، آرنولد شوارتزنگر و لیندا همیلتون به نقش‌آفرینی به جای کاراکترهای نمادین این فرنچایز بازگشته‌اند و جیمز کامرون هم به عنوان نویسنده و تهیه‌کننده به عوامل آن پیوسته است. اگرچه ربات‌های مرگباری که در سری فیلم‌های ترمیناتور به نمایش در می‌آیند صرفاً ترکیبی از جلو‌ه‌های ویژه و تصاویر کامپیوتری هستند، در حال حاضر تحقیقات فراوانی در دنیای واقعی انجام می‌شود که می‌توانند به ساخت ترمیناتور هایی با توانایی‌های مشابه منجر گردند.
این تحقیقات از سوی مراکز آکادمیک و سازمان‌های نظامی و خصوصی متعددی دنبال می‌شوند و احتمالا مشهورترین آن‌ها، شرکت بوستون داینامیکس باشد که ربات اطلس را توسعه داده است. این ربات را شاید از ماه سپتامبر اخیر به یاد داشته باشید، زمانی که توانایی‌های بی‌نظیر آن را در انجام حرکات پارکور و ژیمناستیک دیدیم. به لطف الگوریتم بهینه‌ای که حرکات پیچیده را به حرکات رفرنس کوچک‌تری برای دستان و پاها تبدیل می‌کند، اطلس به روانی هرچه تمام‌تر قادر به حرکت است. این ربات سپس از کنترلری استفاده می‌کند که حرکات کوچک را به شکل زنجیره‌وار به یکدیگر وصل کرده و حرکاتی کاملاً نرم می‌سازد.







اما علی‌رغم تمام توانایی‌های تحسین‌برانگیز اطلس، این ربات شباهت چندانی به انسان‌هایی ندارد که می‌خواهد از آن‌ها تقلید کند. اما ربات T-800 در ترمیناتور و ترمیناتور 2 هم همینطور بود - حداقل وقتی که پوست بیولوژیکی‌اش کنار زده می‌شد. عضلات T-800 کارکردی مشابه انسان‌ها ندارند. به جای مجموعه‌ای از فیبرهای انقباضی، این ربات از چندین کمپرسور هوای فشرده برای حرکت استفاده می‌کند.


ساختن مجموعه‌ای از عضلات مصنوعی، هدفی است که محققان زیادی در سراسر جهان روی آن کار می‌کنند. این فیبرها را می‌توان از مواد متنوعی ساخت؛ از فیبر کربن گرفته تا نایلون و پلی‌اتیلن. هنگامی که فعال‌سازی شوند، این مواد می‌توانند اجسامی با جرم ۱۰۰۰ برابر خودشان را از روی زمین بلند کنند و همینطور شکل قبلی خود را به «حافظه» بسپارند.